Blog X-lander » Urodziny moje i córeczki

17 maja 2010

Urodziny moje i córeczki

Udało się:)

Ostatni tydzień był z jednej strony jednym z najpiękniejszych i najgorszych zarazem…
Po kolejnym ktg zostałam ponownie odesłana z kwitkiem do domu. Wiedziałam, że jeżeli nic nie zacznie się dziać, to następnego dnia i tak zatrzymają mnie w szpitalu na obserwacji, ponieważ minie 10 dni po wyznaczonym terminie porodu. Ta wizja nie była zbyt pocieszająca. Przerabiałam to już 7 lat wcześniej, z Karoliną. Czekanie w domu doprowadza do szału, ale wyczekiwanie w szpitalu jest NIE DO ZNIESIENIA.
Córeczka postanowiła ułatwić mi życie i wieczorem skurcze zaczęły się poważnie nasilać. Myślałam, że może ustąpią, ale koło 23 były już na tyle silne, że pojechaliśmy do szpitala. Po badaniach i … kolejnym ktg zostałam przyjęta do szpitala.
A potem było długie 11 godzin walki z naturą, która w rezultacie i tak zakończyła się cesarskim cięciem, ponieważ kilka minut po podaniu znieczulenia malutkiej zaczęło coraz słabiej bić serce:(
Szybka interwencja lekarzy zakończyła się sukcesem :) i tak o godzinie 11:46, 11 maja urodziło się moje drugie największe szczęście:).

W czasie całego porodu ogromne wsparcie dawał mi jak zwykle Maciek, położna- Grażynka Sarna oraz pewna młodziutka studentka Angelika, której spokój i opanowanie udzielało sią nam wszystkim. Z kolei zaraz po przewiezieniu na salę pooperacyjną nie poradziłabym sobie bez ogromnej pomocy pani Joli.

Kolejne dni w szpitalu mijały dość podobnie. Za oknem świeciło piękne majowe słońce, a ja ubolewałam, że nie mogę jeszcze wyjść ( malutka miała żółtaczkę). Porody w domu muszą być czymś niesamowitym, ponieważ i kobieta i dziecko od razu znajdują się w super komfortowym miejscu, co z pewnością ma duży wpływ na samopoczucie jednego i drugiego. Mnie komfortu psychicznego trochę zabrakło. Zresztą nie tylko mnie. Kobiety płakały, bo miały problemy z karmieniem piersią, ostatni obchód pediatryczny odbywała się w okolicach godziny… 22.00, a sprzątanie często zaczynano przed 7.00 (?!). Absurd prawda, a tak niewiele potrzeba, by ułatwić młodym mamom życie, które dla wielu i tak jest wystarczająco skomplikowane przez sam fakt opieki nad dzieckiem.

Miałam nadzieję, że zostaniemy wypuszczone ze szpitala 14 maja, w dzień moich urodzin.
Byłby to dla mnie najlepszy prezent, ale pomimo spadku bilirubiny we krwi córeczki znacznie poniżej normy ( co sugerowało, że żółtaczka zaczyna ustępować), lekarze zadecydowali żebyśmy zostały jeszcze jeden dzień. Myślałam , że się poryczę… Uratowały mnie telefony z życzeniami od przyjaciół, odwiedziny mojej przyjaciółki, która przyniosła mi śliczny prezent i… najnowszy numer Voyage, który, na przemian z książka Tysiąc dni w Wenecji ( Tysiąc dni w Toskanii okazała się rewelacyjna;), przenosił mnie daleko poza szpitalne mury. Przysłowiową wisienką na torcie były odwiedziny Maćka z Karolą, którzy poza prezentami przynieśli mi … tort :) Jego głównym składnikiem były duszone jabłka i ricotta.

15 maja po wielu godzinach oczekiwań na wypis udało nam się w końcu wyjść ze szpitala. Poczułam się tak, jakbym znowu mogła normalnie oddychać. Chodziłam po domu i cieszyłam się jak dziecko. A noc we własnym łóżku była TOTALNYM MISTRZOSTWEM ŚWIATA!
Ponieważ nie mogłam się nacieszyć odzyskana wolnością, następnego dnia postanowiliśmy zaprosić najbliższą rodzinę.
Świętowaliśmy podwójne urodziny oraz szczęśliwy powrót do domu. Zajadaliśmy się smakołykami, które przygotował Maciek ( 2 rodzaje nigiri, sałatka, kasza z parmezanem, szpinak z panirem, marchewka duszona z masłem, bułeczki z mąką kukurydzianą, deser jabłkowy i tarta z gruszkami;)

Cudownie być w domu…

Dodaj do:

Brak komentarzy »

Urodziny moje i córeczki

Napisz komentarz

O autorce

Kategorie

Archiwum

Facebook